stamp

edit @ 3 Oct 2008 21:20:18 by stamp

                 อธิบายยังไงก็คงไม่เข้าใจ
               
                เพราะอะไรนักดาราศาสตร์ผู้หลงไหลคลั่งไคล้ในสายงานของตนจึงยอมใช้เวลาเกือบทั้งหมดในชีวิตเพื่อแอบถ้ำมองพฤติกรรมของจุดเล็กๆบนท้องฟ้า  จุดเล็กๆที่เอ้อระเหยลอยเคลื่อนคล้อยไปตามวิถีของมันโดยไม่มีวันเอะใจได้เลยว่าจะมีสิ่งมีชีวิตหน้าไหนปวารณาตนเป็นแฟนคลับดำรงคงอยู่ ณ ดวงดาวอันไกลโพ้นดวงนี้ 
               

                กล่าวอย่างเป็นทางการ – คำอธิบายเกี่ยวกับเรื่องนี้อาจถูกคิดค้นจนเป็นที่ยอมรับได้ในที่สุด แต่เมื่อถึงขั้นตอนของการทำความเข้าใจก็ยังเป็นเรื่องที่ห่างไกลเกินกว่าที่ผู้สังเกตุการณ์จะคาดเดา
                กล่าวอย่างเป็นกันเอง – มึงไม่มีวันเข้าใจกูหรอกว่ะ
               

                ผมเตรียมคำตอบเด็ดขาดรวบรัดนี้ไว้ใช้ในสถานการณ์ที่มีคนเอ่ยถามถึงเรื่องนั้นขึ้นมา  

            คำถามเรื่องเธอ – ทำไมผมถึงชอบเธอ

                 ดูจะเป็นการง่ายดายกว่ามากที่มนุษย์คนหนึ่งจะรับรู้ถึงการดำรงอยู่ของมนุษย์อีกคนบนดาวดวงเดียวกัน แต่ในจินตภาพโลกสว่างไสวของเธอที่ผมวาดไว้ ผมก็ยังอยู่ในสภาวะไร้ตัวตนอยู่ดี สำหรับเธอผมเป็นเหมือนตัวประกอบทหารยศต่ำในหนังสงครามฆ่าล้างเผ่าพันธ์ หากจะมีกรณีที่เธอจะพบเห็นผมได้ก็ต่อเมื่อมีการฉายดีวีดีหนังเรื่องนี้ดูกันในครอบครัว และจำต้องเป็นจังหวะพอดีที่น้องสาวของเธอลุกไปเข้าห้องน้ำต้องกดปุ่มพอสค้างไว้  ภาพบนจอปรากฏทหารยศต่ำอ้าปากหวอค้างนิ่งในท่าพร้อมโดนยิง นั่นล่ะ! เธอจึงจะมองเห็นผม จำต้องเป็นกรณีโหดหินเข่นนี้เท่านั้น

                 แต่กระนั้น ต่อให้เธอจ้องมองผมขณะอ้าปากค้างหยุดนิ่ง ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่เธอจะลืมผมในวินาทีถัดมา ผมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองมีสมบัติใกล้เคียงเฉียดความเป็นอากาศธาตุเข้าไปทุกที
               
               เลื่อนไหล ไร้ตัวตน
               อย่างถูกต้องแน่นอนที่สุดครับ มันเจ็บปวด

                หลังจากที่ได้พบกับเธอ การใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบเดิมก็พลันทุกเข็ญแสนสาหัส ถึงวันนี้ก็เป็นเวลา 4 ปีแล้ว กิจวัตรปกติประจำวันดำเนินไปเช่นเดิมแต่รายละเอียดยิบย่อยภายในแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง อยู่ๆผมก็มีเธอเข้ามาเป็นพื้นฐานของทุกพฤติกรรม การใช้ชีวิตแบบนี้เป็นไปได้ยากยิ่งถ้าหากไม่มีการค้นพบเคล็ดลับวิธีค้ำจุนจิตใจบางอย่าง ในกรณีของผม ผมใช้เทคนิคที่ถูกเรียกขานกันในหมู่นักคิดแห่งยุคว่า เทคนิคการหันหลังให้กล้อง
                ในมุมมองของผู้ที่มีบุคลิกหน้าตาธรรมดาสามัญค่อนไปทางลบ และไม่ได้มีแรงจูงใจในการหาลู่ทางเข้าวงการบันเทิง การถูกถ่ายรูปนับว่าเป็นเรื่องที่บั่นทอนกำลังใจในการใช้ชีวิตต่อไปในสังคมทุนนิยมอย่างยิ่งยวด การหันหลังให้กล้องจึงนับว่าเป็นทางออกที่ดี ด้วยเทคนิคนี้ผู้ถูกถ่ายรูปจะมาสามารถหายใจต่อไปได้ในจังหวะปกติ สามารถเหม่อลอยออกไปในที่ไกลแสนไกล สามารถทบทวนรายชื่อภารกิจต่างๆที่ยังต้องสะสางต่อไปได้ จนกระทั่งเสียง “ แช๊ะ “ ( ในกรณีที่เป็นกล้องแมนน่วล ) ดังขึ้น กรุณาหยุดรอสักพักให้เสียงหายลับดับไป ผู้ถูกถ่ายภาพจึงหันหน้าไปเสวนากับช่างภาพได้ตามปกติ

edit @ 27 Sep 2008 01:29:08 by stamp

"...ฉันอยากทราบว่า ' เครื่องหมาย ' แตกต่างจาก ' สัญลักษณ์ ' ยังไง ? "

สุมิเระยิงคำถามใส่ตัวละครเอกฝ่ายชายในนวนิยายเรื่องที่ตัวเธอเองดำรงอยู่ " สปุตนิก สวีทฮาร์ท "

"องค์จักรพรรดิเป็นสัญลักษณ์ประเทศญี่ปุ่น แต่ไม่ได้หมายความว่า องค์จักรพรรดิกับประเทศญี่ปุ่นมีค่าเท่าเทียมกัน พอตามทันไหม ? "

เหลือแดก!!! คำตอบชาญฉลาดลึกล้ำเกินคาด หากเข้าใจง่ายไม่เกินคิดไปพร้อมกัน

ก่อนรุ่งสางประมาณตีสี่กว่าตามเวลาในโลกนิยายของฮารูกิ มุราคามิ ขณะนั้นตัวละครทั้งสองคงห่อเหี่ยวโรยราเกินกว่าจะซุกซนตั้งข้อสงสัยต่อไปว่า " ถ้าไม่เท่าเทียมกันแล้วอะไรมีค่ามากกว่า ' สัญลักษณ์ ' หรือ ' สี่งที่ถูกแทนด้วยสัญลักษณ์ ' ? "

คำถามนี้รบกวนจิตใจตัวละครว่างงานในโลกสีฟ้าอย่างผมไม่น้อย

มีคำกล่าวที่ได้ยินบ่อยๆจากปาก แบทแมน ฉบับตีความโดย คริสโตเฟอร์ โนแลนด์ ทั้งสองภาคกล่าวเป็นนัยประมาณว่า " การจะเป็นมากกว่ามนุษย์จำเป็นต้องกลายเป็นสัญลักษณ์ " ในที่นี้บรูซ เวย์น เลือกใช้สัญลักษณ์ค้างคาวแทนเจตจำนงค์และการกระทำของเขา

อย่างที่ทราบกันดี " ค้างคาว "  ทรงพลังและยิ่งใหญ่กว่า " บรูซ เวย์น " แซงโค้งไม่เห็นฝุ่น

องค์จักรพรรดิ ( สมมติเทพ ) เป็นสัญลักษณ์แห่งการปกครองประเทศญี่ปุ่น ( คนนับล้าน )

หากประวัติศาสตร์สร้างสัญลักษณ์ขึ้นมาเพื่อให้มันทรงอำนาจยิ่งใหญ่และทำหน้าที่ปกป้องคุ้มครองสิ่งที่หาค่าความแน่นอนคงที่ไม่ได้อย่างความเป็นไปของคนหมู่มากหรืออัตตาภายในใจมนุษย์ด้วยการสร้างสิ่งที่เปลี่ยนแปลงแปรฝันได้ยากกว่า

หน้าที่ที่แท้จริงของสัญลักษณ์ก็อาจจะเป็นเครื่องมือช่วยจำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมนุษยชาติ เพราะมันเตือนให้เราจดจำและระลึกได้อยู่เสมอว่า สัญลักษณ์ต่างหากที่จะดำรงคงอยู่ มิใช่ตัวเราผู้พร้อมจะจากไปได้ในทุกโอกาส

และหากสัญลักษณ์คือตัวตายตัวแทนของเรา

สัญลักษณ์แห่งความดี
สัญลักษณ์แห่งรอยยิ้ม
สัญลักษณ์แห่งความรัก
สัญลักษณ์แห่งสันติภาพ
สัญลักษณ์แห่งความสุข
สัญลักษณ์แห่งมิตร
สัญลักษณ์แห่งการอยู่ร่วมกัน
สัญลักษณ์แห่งความอ่อนน้อมต่อสิ่งแวดล้อม

" มาสร้างสัญลักษณ์กันเถอะ " ตัวละครว่างงานในโลกสีฟ้ากล่าว

edit @ 21 Sep 2008 02:17:18 by stamp